Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Meisje van 20.

Meisje van 20.

2.15.2009 - Leek op kamers.

Het is zo ver.
Je bent 20, oud en wijs genoeg en iedereen heeft het er over.
Je MOET op kamers. Ruiken aan het studentenleven, zuipen tot je erbij neervalt, kijken met hoeveel mensen je in één smerige keuken past en vooral heel heel heel veel lol.
Zo verging het ook bij mij. Ergenis aan de (goedbedoelde) betutteling van je ouders, zelf willen klungelen met pannen en potten en vrijen met je vriendje zonder op te letten of je niet te hard aan het kreunen bent.

Want ja iedereen, zelfs ik word volwassen en dus ben ik nu op huizenjacht. Wijl ik studeer in Rotterdam leek dit mij de meest strategische plek. Liggen blijven tot een half uur voor aanvang van college, binnen 5 minuten in de stad én volgens stadswonen.nl een wachttijd van slechts 6 tot 13 maanden! IDEAAL DUS.
Samen met 2 vriendinnen besloten we op zoektocht te gaan en "huisbezoekervaringen" te delen. Maar blijkbaar namen zij het iets serieuzer op dan ik zodat nu vriendin 1, 3 weken geleden verhuisd is en vriendin 2 vrijdag ja heeft gezegd tegen een kamer in deze bruisende stad.
HELPHELPHELP ik moet opschieten, anders loop ik daalijk achter in mijn ontwikkelings fases!
Vandaar dat ik maandag op pad ging om een kamer te bekijken op de Mariniersweg van 12m² voor €375(!) Vriendjelief zei het al gelijk; veel te duur en veel te klein, maar eigenwijs als ik ben sloeg ik zijn advies in de wind en zo gingen we op pad. Totaal gebroken en zwetend in mijn dikke ski jack (6 trappen en -2 buiten) drukte ik vol goede moed op de bel van de kamer. Een kakmeisje compleet met parelkettinkje en pullover over blouse deed open en heette me, na een blik van top tot teen, met moeite welkom. Ik besloot het te negeren en stapte vol goede moed binnen. Toen ik de kamer op zat te nemen vielen mijn bruine oogjes bijna uit zn kassen, alle vooroordelen over studentenhuizen vervaagden in een klap. Wat was het schoon! De pannen schitterden me tegemoet en nergens was een stoffelijk bedekt kastje te ontdekken. Ik kreeg spontaan kriebels over mijn lichaam, maar bedacht me toen dat dit ideaal was voor een sloddervos als ik. Na een rondleiding van 20 minuten zag ik mezelf hier al wonen en kokend achter het fornuis staan. Totdat miss kak me met haar poeslieve oogjes vroeg: "Hoe schoon ben jij eigenlijk?" Één seconde dacht ik er nog over om te liegen maar mijn hoofd werd zó rood, dat liegen geen zin meer had. Zij keek mij aan ik keek haar aan en we wisten allebei genoeg.
Nouja volgende keer beter;)

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Lees hier alle avonturen van een meisje van 20 dat zich staande probeert te houden tussen de duizenden keuzes waar ze mee te maken krijgt.

Recent Posts

Leek op kamers.

Links

Home
View my profile
Archives
Email Me